°°° Solarclips & Lunatics °°°

Je zoekt nog steeds. Ik zoek nog steeds. Naar wie jij bent, wie ik ben. Naar wat we zijn en zullen.

Maar hoe kan ik je ontdekken als ik je niet in de ogen durf te kijken?
Je schrikt me af omdat je zo niet-als-mij bent. Omdat je mij een zwarte spiegel voorhoudt die mij confronteert met mijn zwakheid. Omdat ik jou niet zie, maar je maskers. Omdat ik mezelf zie in jou, maar dan een “ik” waarvan ik het bestaan amper ken. Daarom kijk ik niet. Ik durf het niet. Ik kan je enkel schrijven.

Of ik nog verhalen schrijf?
Ik weet het niet. Ik schrijf zo weinig tegenwoordig, en al helemaal geen geschiedenis.
Maar jij…jij schrijft spottende mysteries met je lach. Jij schrijft schaamte en verlangen in mijn geest.

Ik heb geen vat op je. Je zegt dat je niet om kan met verwachtingen, maar jouw verschijning legt de lat zo hoog. En wat ik over je weet, leerde ik uit je verhullende schrijfsels of uit de verhalen die men mij vertelt. Er wordt wel eens gefluisterd dat jij het glazen muiltje bent dat iedereen wilt passen. Er wordt wel eens gezegd dat je je bereidwillig om elke voet sluit. Dat je draait met de richting van de wind. En iedereen vindt in jou een spiegel. Dat heb ik wel eens gehoord, in de gangen van mijn leven. Maar wie kent de waarheid, en zeker als die waarheid jou zou bevatten moeten?

Ik begrijp wel dat het moeilijk is om te proberen ieders sleutel te zijn. Dat je ook niet leven kan, wanneer je steeds ambieert de vorm aan te nemen van iedere voorbijganger z’n verlangens. Wanneer je je eigenheid prostitueert.
Het spijt me als jouw plaats in mijn leven gelijkaardig is aan de plaats die je inneemt voor deze gulzigen. Ik wil niet betalen voor diensten verleend door maskers. Maar je bent geen sleutel voor mij, geen zuiver reflectie en geen ongeschreven boek. Je bent een deur, een duistere spiegel (geen helderee) en een muze. Als ik je aankijk zie ik een donkere afbeelding van mezelf, tegen de achtergrond van jouw stralende verschijning. Een andere keer zie ik jouw gedaante omstrengeld door schaduwlichamen die wellustig je silhouet aftasten en hoor ik een verstikkend gefluister.

Ik kan niet met je om, omdat ik niet om kan met mezelf. Daarom wou ik soms dat we onszelf konden verliezen in een innige kus. Want deze stilte lijkt een beetje op dat breekbare moment voor een eerste kus. Deze stilte schreeuwt om doorbroken te worden.
Ik zou een beetje van mezelf in jou willen planten. Je lippen zachtjes af willen tasten, opdat ik je zou leren kennen in de groefjes die je daar verbergt. Ik wou dat we zo’n stukje zonde konden delen, een miniem moment van verlichting. Dat ik je in mijn armen kon houden, en je troosten, niet mezelf. Dat ik jouw wonden mocht likken en concluderen dat jouw bloed niet zo anders smaakt als het mijne. Dat ik poëzie mocht schrijven op jouw naakte rug, en de grenzen van jouw warmte af mocht tasten met mijn vingertoppen. Dan zou jouw zich in strengen om de mijne winden en onze zielen zouden vrijen met elkaar. Extase zou zich nestelen tussen ons in. We zouden elkaars gedachten zijn, voor even.

Misschien zou die spiegel dan een breekbaar laagje ijs worden, klaar om weg te smelten. Misschien draag je dan nog wel een masker, maar een masker van jezelf.
Maar misschien ook zou je lach mij dan een volgende keer niet enkel doen struikelen, maar mij ook de grond in doen zakken van schaamte.

Schaamte om mezelf
en
schaamte om jouw brutaliteit
die nooit de mijne kan zijn.

(…)
Aangezien jij “persoonlijk” antwoordde op mijn “persoonlijk” stuk, moet ik je zien te verweven in het geheel.
Maar waar gaat dit verhaal over?
(…)
Dus vanaf nu identificeer ik iedereen met jou. Jij zal al die personen kunnen zijn.
(…)
Het zou ook kunnen dat ik op papier een “liefde” creëer voor jou.
Omdat jij iedereen moet zijn.
Als ik haar volgende week kus, zal jij het zijn die gekust wordt op papier. Maar uiteraard kan ik mijn leven censureren en zijn teksten geen realiteit.
(…)
Ik volg je.
Ben mak als een lammetje.
Ben geen goochelaar.
Ik ben de marionet en jij trekt hier en daar aan een touwtje, dan nog weet ik niet welke arm te bewegen.
Toch, ergens in deze duisternis MOET lucht zitten.
Ik vergeet mijn doel.
    KNIP & PLAKWERK
             of
    SCHRIJVEN
Je offert mij een paard…
Wat offer je?
Je offert een masker, laat zwakheid zien.
(…)
Schrijf haar…
Schrijf ze…
Schrijf mezelf…
Schrijf jou..
(…)
Loop m’n kot rond op zoek naar gedachten.
(…)
Je mail ontvangen:
“Lieve Lotte”

Ontroering…
En sprakeloosheid.

En hoe antwoord je daar op?
Eén verhaal

Ik zal hen aan je voorstellen, zodat twee verhalen één kunnen worden.
En dan kunt ge ze troosten als ik ze kapot maak.
En dan kunt ge mij troosten als ik uit de netten van deze wereld breek.

Maar enkel op papier.

Ontoereikend.

(…)

Implicaties worden onoverzichtelijk. Volgende keer censureer ik mezelf.
Ik wil je sturen.
Maar wat? En wie?
Zij snapt niet waarin ze verzeild is geraakt.
Ze schrijft mee aan mijn leven. Deel van het geheel.
Herfstlucht werd winterdroom.
Ik kan niet wachten tot het vrijdag is.

Laat ik eerlijk zijn. Ik weet nog amper hoe. Ik weet nog amper wie jij bent. Wie ik ben. Wie wij zijn.
Jouw zeldzame vage aanwezigheid, benadrukt vooral jouw afwezigheid. De grens waar ik niet over kan. Ik zie je wel, maar je bent niet bij mij. Je bent ook altijd bij mij, als een schim uit het verleden, en een spookbeeld uit de toekomst die niet de mijne kan zijn.
En loslaten bleek nooit zo moeilijk te zijn als nu. Want om welke reden zou ik loslaten? Wie zou ik loslaten? Wat zou ik loslaten? Je bent geworden wie je bent. Jouw leven veranderd zo snel, en ik lijk stil te staan. Je bent meer mijzelf geworden als ik ooit had kunnen denken. Mijn bloed, jouw bloed. Mijn leven, jouw leven. Steeds een ruzie of een kus te veel. En altijd veel te veel gemis. Maar ook teveel houden van.

Het stemt me droef dat ik niet degene zal zijn, die je hand vast houden zal op je sterfbed. Het stemt me droef dat ik niet diegene zal zijn die bij je is, als je nieuw leven baart. Maar in welk hokje kan ik je plaatsen, zonder mijzelf te verliezen? Zou jij misschien ooit al die jaren durven begraven, op een pad dat weg loopt van mij? Zou jij misschien ooit mij verbijsterd achter kunnen laten, en verworden tot enkele sporadische postkaarten die ik vinden zal in de brievenbus van mijn huis. Mijn koude huis waarin ik een leven leid waarin ik mezelf niet herken, omdat ik jou niet meer ken. Omdat jij een onbekende bent geworden, een mysterieus figuur van op de vergeelde postkaarten, die ik bewaren zal in een oude schoendoos in een houten kast. Postkaarten die ik op tijd en stond zal open leggen op een tafel voor mij, om ze na een aantal uren verdwaasd weer op te bergen. Verdwaasd omdat ik niet meer weet waar ik mee bezig ben. Omdat ik niet meer weet wie die figuur van op die postkaarten is, en hoe ik aan die postkaarten ben gekomen. Omdat ik niet meer weet wie je bent, en niet meer weet wie ik ben. Omdat ik niet meer weet wie wij waren.

Ik vrees.

Dan krijg je van die nachten dat je wil schrijven, maar niet weet wat. En dat het pijn doet omdat je vingertoppen bloeden want je nagels zijn uitgerukt.

En toch, en toch wil je schrijven over de sterren die langzaam hun baan aan de hemel voltrekken en de wolken die hun schaduw werpen in de nacht. Over de stilte die alles overstemd (een stilte die getokkel is, getokkel van een toetsenbord, maar toch stilte). Over de muggen die aan mijn raam dansen. Over die enkele bloemen buiten die, te laat, nog steeds hun blaadjes aan het sluiten zijn. Over de geur van zware vochtige zomer in de lucht.

En over die deur die ik niet open, die jij niet opent, die niemand opent. Over die deur die in films enkel opengaat voor mensen met een mes. Die deur waarachter duisternis schuilt, waarvoor ook duisternis schuilt en ook een lange gang.

Je houdt me hier, maar soms maakt die veiligheid mij bang.

Want ik wil bergen beklimmen, en woestijnen doorkruisen, zeeën zien…Ik wil de wind langs mijn gezicht voelen strijken, wil dat ze mij verhalen verteld. En dat mijn voeten steeds meer aarde kussen. Dat mijn lippen hitte proeven in zout zand. Als ik mijn ogen sluit zie ik dat zonlicht, het barst vanonder mijn oogleden als gesmolten goud.

Ach, morgen… Wanneer ik uitgeslapen ben…

Mijn wereld spreekt vandaag weer tegen mij. In de mist en de regen, en in de frisse ochtendlucht die mij minimaal ontmoedigd. “Dat alles toch zo vluchtig is, en woorden ontoereikend omdat ze zeggen wat je niet bedoelt.” Tenminste, omdat wat anderen denken dat je woorden zijn, niet is wat  jij bedoelt te zeggen en niet is wat  je denkt te bedoelen, en nooit is wat je denkt.
Twee chocoladekoeken in mijn schoudertas zijn volop aan het speculeren. “Ze doet niet open.” “Misschien doet ze dat wel” “We zijn met twee, wij kunnen ook van één persoon de honger stillen” “We zijn een excuus, een maak-het-goed-met-ontbijt omdat we net te vroeg aan iemands deur belanden” “Wij belanden nergens anders dan in de maag van één persoon, en snel zijn we vergeten, en die maag zal zich keren uit spijt niet af te wachten en veel te gulzig te zijn.”
Ik zoek de bel en wacht op stilte. Drie maal aan de deur van nummer drie. Mijn lievelingsgetal. Want desondanks de afwezigheid van lievelingsmuziek of lievelingskleur, een lievelingsgetal heb ik wel.Een drempel lokt mij en ik vlei mij neer. Leg de koffiekoeken het zwijgen op. Hadden ze maar zo brutaal niet moeten zijn.
Mijn sigaret kronkelt zinloze woorden in de lucht: “Spijt. Verstikking. Sterrenstof. Communicatieproblemen. Illusies. Vrijblijvendheid. Pyroklast. Vermoorden. Onderschatten. Niet binden. Verveling. Reis. Gemakkelijk. Te moeilijk. Beter niet.” Ik blaas mijn geheugen mijn longen uit en ga op stap.
Dan spreekt een straatsteen tegen mij: “Je liep al honderd keer voorbij, en nog steeds vond je niet wat je zoekt. Dat komt omdat je moet zoeken wat je vindt en niet vinden wat je zoekt. Niemand vindt wat zij zoekt, want alles is illusie.”
Wel, ik vond niet wat ik zocht. Het was nochtans niet zo moeilijk geweest. Ik zocht wat ik al gevonden had. Ik was enkel niet zo zeker van wat ik had gevonden.
Jou had ik gevonden, zoveel was duidelijk, maar ik wist niet wie jij was. Enkel dit misschien: een interessant persoon, waarvan ik de opties wou ontdekken. Ik wou het weten, maar je vroeg mij om jou niet te zoeken. Ik geloof dat dat komt omdat jij vondt wat je zocht: spoken en illusies die je op mij projecteerde, je dacht te weten wat ik denk. Maar nu doe ik net hetzelfde. Blijkt onvermijdelijk te zijn.
Zocht je excuses om niet te hoeven zoeken naar wat je nu juist gevonden had? Om niet te hoeven zoeken wie ik was, omdat de mogelijkheden je angst in boezemden. Want je wou alle mogelijkheden openhouden zonder verwachtingen, maar sommige mogelijkheden schrikken af. Je zei dat niets nog vrijblijvend was, dat je daar van wegloopt. Ik geloof dat alles altijd vrijblijvend is. Zoals je vrij was om de andere kant op te kijken en weg te gaan zonder woord van spijt toen je het kaakbeen van een kennis van mij nogal hardhandig begroette. Ik had je achterna kunnen lopen, maar ik deed het niet. Zo vrijblijvend is het leven. Zo vrijblijvend ben ik voor jou. Nu is niets meer vrijblijvend, voor mij dan toch. Ik maak geen keuzes, jij maakt die.
Mijn gsm spreekt tegen mij: “Jij bent de enige van ons twee die hier zo in opgaat. Ik meen het. Laat mij gerust en blijf uit mijn buurt aub” Maar ik heb moeite met het identificeren van het bericht met de persoon aan de overkant. Ik heb moeite met het identificeren van de inhoud van het bericht met mezelf. Dit klopt niet. Vervloek de moderne communicatiemiddelen. Je had langs moeten komen, je had moeten merken dat ik geen avances zou maken, dat ik enkel zou geprobeerd hebben je ogen te lezen, en misschien even je hand aan te raken. Dat ik had gelachen en gesproken over het weer en dan af zou wachten of en hoe je mijn leven zou kruisen. Nu kruistten onze woorden elkaar veel te vaak, als botsingen, als voeten die naast hun schoenen liepen en vreemden die weigerden elkaar te begrijpen.

Nu zit ik achter mijn laptop en zelfs die schreeuwt: “Inspiratie! Inspiratie! Aspiraties! Dompel jezelf onder in de wereld van technisch wonder en verlies jezelf.” Ik wil duidelijkheid scheppen in mezelf. Je mag niet denken te weten wie ik ben. Ik denk niet te weten wie jij bent, ookal denk jij misschien wel dat ik dat denk. Maar ik was gestopt met denken. Of ik probeerde dat toch. Ik denk dus ik ben. In elkaars gedachten zijn wij niet wie we zijn, want we denken elkaar en geven elkaar een fout bestaan.

Dan wis ik je nummer, maar niet mijn geheugen.
Straks deel ik je deze gedachten mee. Misschien denk je dat ik hier teveel in opga, misschien wis je mijn woorden voor je ze hebt gehoord, misschien geloof je niet wat ik geloof.
Filosofie is verduidelijking, en ik ben een filosoof (dat houd ik mij toch voor).
Maar doe een beetje moeite en lees mij zoals ik ben. En schrijf mij eens als alles nog slechts schaduw onder de zon is. Ik ben het beu om spijt te hebben, maar toch spijt het mij zeer dat woorden veel te vaak verkeerd worden gehoord.

Ik heb de aanleg verkeerd over te komen. En dan krijg je dat…

verstikken
benauwen, onderdrukken, smoren, versmoren, versmachten, smachten, stikken, overwoekeren, uitblussen, vergaan, verkroppen, verrotten

Zo zit dat dus.

Het is weer vakantie. Dat betekent tijd voor mezelf. Véél tijd voor mezelf. Té veel tijd voor mezelf.

Kan iemand op mezelf komen letten, en me tegen haar beschermen?

Ge had hem moeten zien. En neen, ge kon er niet naast kijken. Dat hij een groot gewicht op zijn schouders meesleurde. Nen doden hond of zo. En ge wou da beest wel van zijn lijf sleuren en begraven, maar de muil en klauwen van da monster zaten diep ingegraven in zijn broze schouders.
En dagen, weken, maanden konde hem zien rondstrompelen in de mist van zijn eigen wereld. En telkens ge hem aansprak voelde ge die lege ogen van da dood beest meeloeren over zijn schouders. Als ge goed luisterde konde zelfs de vliegen horen zoemen in al da verderf.

En toen kwam de klap.

Op nen dag viel da beest der af. Ontbonden. Ge zoudt denken dat hij weer rechtop zou lopen. Maar, uit zijn evenwicht gebracht, viel hij gestuwd door een onzichtbare hand voorover. En hij bleef daar liggen, in nen rode plas. En gij zag hem daar liggen, in nen rode plas. En wa verder zijnen hond. En daar rond die vliegen.
En dan twijfelt ge nen minuut en loopt ge verder. Want ge moet geen dode dingen…

Ik voel me vreemd nerveus vandaag. Alsof er iets te gebeuren staat. Er moeten wel kevers in mij woelen. Ik barst haast uit mijn vel. Ik weet niet meer wie ik ben.
Lotte? Lava? Annelies?
De scheidingslijnen teken zich steeds duidelijker af in mijn hoofd, maar in praktijk springen mijn gedachten als een dolgedraaid stoplicht van het ene naar het andere.
Dit moet zo’n keerpunt in mijn leven zijn. ‘t Is stilte voor de storm. Ik voel het in mijn kleine teen.
En later zult ge zeggen: “Ge maakt mij kapot.” En ik zal u troosten. want zo doet ge dat dan; een beetje zout in de wonden strooien. Ik althans. Want ik hou van drama.
(Onnozel kind. Wat denkt ge nu te bereiken met hier wat neer te kribbelen. Voelt ge de muren dan niet, diegenen die u insluiten? Woorden hebben nooit steen gebroken…)
t’ Is absurd. Alsof ik mijn ervaringen wil bijhouden. Ik wil blijven schrijven. Van waar komt die drang? Misschien uit angst mijzelf voorbij te lopen. Want dat zult ge nog wel merken; ge gaat uzelf verstrikken in dat net van leugens.

- Merk op: Deze monoloog heeft
al even een wending genomen.
Schreef ik eerst over mezelf,
schrijf ik nu tot mezelf. Dat heb
ik van haar geleerd. Ik ben een
copycat. (fancy words) -

Ja, zij. Da’s nog zoiets. Alsof ik een band opbouw met geschreven woorden. Annelies, ge zijt iemands leven aan’t ontdekken zonder er mee te spreken. En ge moet niet denken dat dat omgekeerd niet waar is. En ge zult wel zien, vroeg of laat begint ge elkaar zo te beïnvloeden dat ge één verhaal krijgt in plaats van twee. Ge zult het zien, escapisme kunt ge ook met twee plegen. Meer nog, ‘t is al te laat. Soms zijt ge haar. Nu zijt ge haar. Ziet dan hoe ge schrijft.
Zelfs nu verandert de realiteit al, letter per letter. Weeral te laat. De inkt stroomt al door mijn aders. Op papier ziet mijn hart altijd zwart. - Ge kent uzelf te goed. -
Dan kijkt ge even rond en hoopt inspiratie te lezen in de rand van het het behang. Of in de muziek of golven warme lucht die de gaskachel uitswpuwt.
Ik zal u zeggen wat: Inspiratie zit in uw kop, maar bij u zit ze in uw gat. Ge moet ze naar buiten persen bij momenten. Literair- geconstipeerd.
Verliest uzelf niet!

Ik lees: “ontkenning der Lusten”.
Ik schrijf:
Muren gluren wantrouwend naar mij
ik dacht dat ik je verachtte
dat vlammen weldra
mijn hart zouden verteren

sta mij bij
in leugens zal ik je versmachten
en zal ook ik het zwarte gras proeven

En ge moet niet denken dat ge dit nog eens gaat herwerken. Ah neen, zo gaat dat niet. Ge zult deze ruwe gedachten de wijde wereld insturen. En denk maar niet da ge het u aan gaat trekken. Ze kunnen uw voeten kussen met hun commentaar. En gij zult vlug genoeg staan kloppen op uw kin als ge denkt dat… Awel ja, gewoon als ge denkt.

Je bent een wereld die rond zichzelf draait
Je ziet de zon niet meer
Zwart zijn je binnensten en diep zijn je dalen
Jouw grond is weggerot, je bent bodemloos

Je vraagt mij om je niemandslanden te verkennen
Je vraagt mij hoe jouw eigen woeste landschap te overwinnen is
Hoe kan ik je antwoorden als jouw wereld enkel uitgestrekte duisternis van het diepste zwart omvat
Ik durf dat niets niet te betreden

Hoe kan ik iets verkennen dat zichzelf wegvreet

moraliteit
mortaliteit
hier sterft nu
mijn verhaal

ik zet een nieuwe regel in
en daar ga jij mee aan de haal