°°° Solarclips & Lunatics °°°

Mijn kleine ik

Mijn lieve
kleine
jonge
ik

Ik
ik wil je
of
wil ik je
niet?

Was het toen reeds fout gelopen?
Ik weet het niet.
Vertrouwde ik die eerste dag de wereld al niet meer? Riep ik woordenloos om aandacht, maar troostte niemand me?
Mijn vertrouwde wereldje, mijn knuffelbeer van een warme mama was buiten bereik.
Maar niet voor lang.
De volgende dag keerde ik terug. De comeback naar mijn eigen stek. Mama, papa, ik kom eraan! Gedaan met de ballingschap, gedaan met de roes van verlaten, verloren, bevroren. Ik zweef!!!
Maar      wat      als      dit      niet      de      enige      keer      zou      zijn ?
…
Twijfels…

TWIJFELS!! in mijn veel te kleine hoofdje.
Kloppende klachten uit nachten van groei. Die mokerhamer van vraagtekens tegen mijn veel te vroege, zachte hersenpan.

KLOP    KLOP    KLOP-KLOP    klop-klop    klop-klop

Familie op bezoek. Vreemde stemmen. Bewonderende en vertederde geluidjes. Gepak en geplak, gebabbel en gebrabbel.Aanschouw het nieuwe wonder. Een nieuw wonder voor een nieuwe wereld. Een nieuwe wereld van nieuwe wonders!
Niets bijzonders.
Ik nam alles waar door troebele, ongeoefende ogen, wachtte af.
Wat werd van mij verwacht?
Ik zou wel leren.

Zie het herfstlicht
wit van winterdromen
Ik ben terug

Het begon als een normaal verhaal. Zoals elk wezen, elk leven begint.
Ik werd geboren.
Keizersnede. Alsof het een luxe was.
Misschien is dat ook wel zo. Geen uren afwachten, niet samengeperst of leeggelopen, niet als een vis in een te kleine bokaal een weg naar buiten zoeken.
Maar bruusk.
Van donker naar licht tussen opengereten vlees, verfrommeld.
Toen begon de wereld.
Het scheppingsverhaal op kleine schaal, want weet je, alles herhaalt zich. Van donker naar licht gaan, bijvoorbeeld. Van donker naar licht en omgekeerd. En binnen mijn universum werd ik wellicht al vaak geboren, want wie vaak sterft, ziet ook vaak het levenslicht.
Weggerukt uit de moederschoot dus.
“Proficiat mevrouw, het is een meisje”. Zweet parelend op haar gezicht. En weg was ik, de couveuse in. Niet omdat ik niet gezond was, neen, gewoon, uit gewoonte. Glazen kooi van warmte, maar verder niets.
Had ik geen warme buik nodig, of zachte vertrouwde geluidjes? Had ik geen recht op zekerheid? Was ik getekend door en voor een eenzame wereld?
Mijn handjes graaiden in de lucht.

Streel de herfstlucht
zacht van winterdromen
Ik ben alleen

Ready to go for my first post.
I thought I’d start a blog ’cause I’ve just got a laptop. I kind of like the idea of writing regularly with that screen in front of me, thinking ’bout the world and what’s beyond, in a shimery light in my dark sleeping room.
Maybe I’m a fantasist, maybe I’m not. Maybe I’m a negativist, or maybe exactly the opposit.It’s true I’m kind of attracted by ‘the dark side’, the melancholism of being. It feels so cosy sometimes. But that doesn’t make me a mental.
I’m starting another search for myself, though I think I’ve already done a pretty well job.
It’s not hard to believe you yourself are the only one that knows you.
It’s not hard to dream.

Today we had some interesting talks in Biology.
Everything that is these days, and has ever been and will ever be has his roots in the same matery. In the beginning, when there was the Big Bang, there were only some gasses. Those gasses are the beginning of everything.
So what the Bible says about ashes isn’t really true, it apears.
We arose out of the atmosphere, we’ll return to the atmosphere.
This insight makes a lot of sence to me. Now I’m sure everything runs in circles.
First there were gasses, life started to develop, when life ends , your body begins to rot.
That’s how we return to gasses. Return to the very beginning, to the soul of existence and non-existence. ‘Cause in the end, everything is really the same: a development of some gasses.

Everything and everywhere, we’re connected in a universe that might be nothing but an illusion.
If the universe and everything is a vicious circle, in eternity, then is it really real? ‘Cause you can not catch it in some sort of description. It’s like thoughts, they’re merely thoughts if you can not describe them for yourself in a way, they have to be translated in some sort of understanding.
Something that has no beginning and has no end, can never be described because it goes on in eternity.
Conclusion: the universe is an illusion.

But suppose the universe and everything around it knows a beginning and an end in order to be real, it means there had to be nothing once. Something that appears out of nothing, that lies in nothingness, isn’t it, again, merely a dream?
Conclusion: the universe is an illusion.

I guess we’ll never know. Human race isn’t supposed to know, we haven’t got enough capacities to understand. Maybe we miss some dimmensions. And maybe you believe we’ll know once, ’cause we’re evolving further and further, but I believe we’ve almost reached the point to the way down again.

So what did we learn?

The more you think about the existence, the more you believe it’s just a dream.
We all live in illusions.
Let’s just call this God.