die kwelling
die marteling
dat eindeloos beproeven
dat sterker willen zijn
dat beter willen zijn
dat grootser willen zijn
dat doodser willen zijn
maar niet kunnen
omdat je sterven moet
om dood te gaan
omdat je leeft
en veel te veel
en daardoor juist te
weinig
De grootste valkuil van de mens is het verlangen iets te betekenen in de wereld.
Dit verlangen is niet enkel onrealistisch maar ook slopend.
Erger nog is het besef dat dit verlangen niet enkel onrealistisch maar ook slopend is.
Slepend realistisch is de onbereikbaarheid van het doel van het slopende onrealistisch verlangen.
Onbereikbaar is het onrealistische doel met als gevolg dit slepend realistische gevoel.
We zijn slechts regendruppels
Heel even was
leven enkel zon
Vandaag voel ik
de regen
Ik had je vastgehouden en getroost, maar duw jezelf niet weg.
Om te geven, moet je nemen. Om te leven, moet je breken.
Wat brak ik dan zo-even?
En waarom?
p.s. Dit is geen gedicht
by the time i got home
my legs refused working and
my tears were washed away with rain
there was only that cursed
emptiness of me and
my personal failure
if only i could die right now
in this period of lost glory
then i would die no more
Gisteren
stierf ik even
om te leven van de
zwaartekracht
moet je beven en
vergeten en
vergeven en
en heel erg lief wezen
want je zakt
de grond in anders
en ik voel dat ik
verleer in mijn
moeheid
en veeleer nog
enkel poog tot
dat ik mezelf amper
vind
Vraag haar hoe te leven
ze zegt je
niet te sterven
