°°° Solarclips & Lunatics °°°

De nacht raast weer als een storm in mijn hoofd. Onrustig en zoekend voltrekt duisternis zich in de tijd. Alsof ook zij ergens haarzelf is verloren. De wind waait een lied in de kachel. (Later zal ik het zingen voor mijn kinderen bij het slapengaan.) Uit spleten en kieren drijft weemoed de kamer in. De muren ademen de hartslag van de aarde.
Hier staat de tijd stil.
Buiten loopt nog een verdwaald paar voeten voorbij, en ik voel het water van de rivier stromen.
Ondergronds lijkt alles dichterbij, en tegelijkertijd ook verder.
Ik ben een naakte worm.

de dag
draagt nacht
in zich vandaag
de lucht
weegt zwaar
op mijn schouders
zelfs de wind
overstemt
het geluid
van mijn hartslag

ik ben enkel
ik in mezelf
vandaag ben ik
de wereld
die mij
bedreigt

circulatie
ik zoek mezelf
in eeuwige ruimten
en vind enkel jou

ik leef nog amper
de tijd haalt me in

je druipt van mijn muren
ik zie je ogen in de ruiten
je lippen in mijn kussen
hoor je stem in mijn hartslag

sloop mijn woonplaats
en sloop jezelf

zoete herinneringen
baren koude nachten
een waas van straatlicht
om me heen
een ijle luchtstroom
een aanraking waarin ik
jou aanwezig waan

ik drink verlangen
uit gebarsten glazen
adem jouw adem
met blauwgrijze rook

wat ben je meer nog
dan een vreemde
en de muren om me heen?

blad - boom

leven in een droom

ik  v
  
          a

                l

herfst in mijn

hOOfd

vanavond legt de lucht haar duisternis
te rusten tegen de aarde
ergens ver weg
moet het nog
dag zijn
(het hemelgewelf is gelaagd vandaag)

voordat jij en
voor de wolken als een
waterval op de straat neerstorten
baan ik mij een weg door de stilte op de straat
voor de storm, en er na ook, er woedde onweer in mezelf
(ik ben een donderhoofd)

ik   merk  de   onrust  in  mijn  lijf
uitgestoten wezen van  schaduw
ik  voel  het  in   mijn  beenderen
dat   de    nacht   mij   niet    mag
en     de      dag      mij     uitlacht
mijn    gedachten    hebben    mij
nu      reeds       binnenstebuiten
gevreten,    en    toch    ze     zijn
het  enige   wat  ik  kennen   kan

(opmerking: volgorde van dit verhaal is: één, twee, drie, nul)

Zo is het leven, en zo is de dood; als het schaduwspel op de grond wanneer je over straat fietst. Voordat de ene schaduw voor je vervaagt, haalt de andere achter je alweer in. Het heeft geen zin sneller of trager te fietsen. Je kan je schaduwen niet afschudden of achterlaten, tot wanneer je de donkere oprit van je thuis oprijd en ze deel worden van het geheel en ook jij slechts een schim lijkt.

Je kiest niet voor het leven, en uiteindelijk kies je ook nooit, onder welke omstandigheden dan ook, voor de dood.
Je bent er gewoon. Je bent gewoon. Je bent.

En dit nu is het einde en het begin.
Het is niet “nu” want het valt buiten enig tijdsbegrip.
Het is niet “dit” want je kan het niet vatten.

Het is rust. Het is thuiskomen en thuis zijn. Het is opgaan in het geheel. Het is licht, het is donker. Het is geborgenheid. Het is zweven in het onmetelijke niets en alles.
Het voelt alsof ik vloeibaar ben. Alsof ik, in plaats van alles te voelen en waar te nemen, alles ben. Alsof ik doordring in het raadsel van het bestaan. Ik drijf op stille wateren.
Er zijn geen antwoorden op de grote vragen nodig. Ik weet zonder het ooit geleerd te hebben.
Het is dit besef, het is deze dimensie, het is dit volledig zijn…
Ik ben mijn eigen wereld.

leven.nevel

dood.dood

begin.nigeb

einde.ednie

SLUIT DE WERELD.EDNEGLOV ED NEPO

Dit is het begin en het einde.

Straks ben ik herfstlucht.

Weer kan ik de slaap niet vatten.
Ik bedenk hoe ik je zachtjes wil ontvoeren, mij excuseer voor het stelen van die schoonheid en aarzelend jouw lippen zoek.
’s Nachts kweek ik verlangen in een leeg bed, kilometers van jouw onbekende verblijfplaats vandaan.
Ik smeed plannen vandaag, leef in verleden en in toekomst, droom van alles behalve heden.
Ik zou je stiekem kunnen volgen, je ten dans vragen, je diep in de ogen kijken en je mijn gesloten boek laten lezen.
Ik zou mijn demonen mijn ziel kunnen verkopen om je teder in de hals te kussen en even door je mooie blonde haren te woelen.
Ik zou je dronken mijn bed aan kunnen bieden of je meevoeren naar verboden plaatsen uit een onontgonnen verleden.
’s Nachts kweek ik illusies.

jouw liefde is als
transparantie
er wel of niet
ik voel niet wat jij ziet

ik durf mijn vingers
- en mijn handen
en mijn armen -
niet naar je uit te strekken
want ik ben bang dat ik
lucht
-in plaats van
licht -
grijp

en dat die
transparante diamant
slechts illiusie
blijkt