blaast dan bij nacht
mij adem in
en stampt uw laarzen
op de grond
begeeft u naar het front
waar vuur geen angsten kent
in rijen en grachten
zal ik gaan met u
dan zullen we de aarde proeven
en in de groeven
van mijn hart
zal ik verdriet begraven
ik sluip de nacht der nachten in
de muren druipen
lakens geuren van zwart vertier
mijn hart omvat gefluister
ik geef niets om de straatstenen
de lachen als ik struikel
het water kabbelt lusteloos
doch vlamt van vuur
een brug verhult de schaduw
en als ik val
dan stort ik
in eenzelfde tranendal
geen weg is mij ooit voorgegaan
ik vrees mijn toekomst niet
maar wat van mij geworden zal
als ik mijn schoon verdriet verkies
Zij was de dochter van Regennacht.
Dagenlang sliep zij tussen lakens van duisternis in haar kille torenkamer. Mist sloop langs de ramen naar binnen en kustte zachtjes haar wangen. Dauw nestelde zich als parels in haar wimpers. En de wind woei rusteloos in de langzaam dovende haard.
Toen een straal maanlicht haar gezicht verlichtte, verloren de sterren die haar aanschouwden een deel van hun glans. Zij schrokken immers, omdat haar aangezicht niet meer ivoorkleurig, maar blauw was. Geen subtiele blosjes sierden haar wangen. Geen ijle ademtocht bewoog haar neusvleugels.
Ach, wat hadden ze dan gedacht?
Haar was nooit een lang leven beschoren.
Zij was de dochter van Regennacht.
En toen werd Ochtendgloren geboren.
