M-onoloog
Lotte? Lava? Annelies?
De scheidingslijnen teken zich steeds duidelijker af in mijn hoofd, maar in praktijk springen mijn gedachten als een dolgedraaid stoplicht van het ene naar het andere.
Dit moet zo’n keerpunt in mijn leven zijn. ‘t Is stilte voor de storm. Ik voel het in mijn kleine teen.
En later zult ge zeggen: “Ge maakt mij kapot.” En ik zal u troosten. want zo doet ge dat dan; een beetje zout in de wonden strooien. Ik althans. Want ik hou van drama.
(Onnozel kind. Wat denkt ge nu te bereiken met hier wat neer te kribbelen. Voelt ge de muren dan niet, diegenen die u insluiten? Woorden hebben nooit steen gebroken…)
t’ Is absurd. Alsof ik mijn ervaringen wil bijhouden. Ik wil blijven schrijven. Van waar komt die drang? Misschien uit angst mijzelf voorbij te lopen. Want dat zult ge nog wel merken; ge gaat uzelf verstrikken in dat net van leugens.
- Merk op: Deze monoloog heeft
al even een wending genomen.
Schreef ik eerst over mezelf,
schrijf ik nu tot mezelf. Dat heb
ik van haar geleerd. Ik ben een
copycat. (fancy words) -
Ja, zij. Da’s nog zoiets. Alsof ik een band opbouw met geschreven woorden. Annelies, ge zijt iemands leven aan’t ontdekken zonder er mee te spreken. En ge moet niet denken dat dat omgekeerd niet waar is. En ge zult wel zien, vroeg of laat begint ge elkaar zo te beïnvloeden dat ge één verhaal krijgt in plaats van twee. Ge zult het zien, escapisme kunt ge ook met twee plegen. Meer nog, ‘t is al te laat. Soms zijt ge haar. Nu zijt ge haar. Ziet dan hoe ge schrijft.
Zelfs nu verandert de realiteit al, letter per letter. Weeral te laat. De inkt stroomt al door mijn aders. Op papier ziet mijn hart altijd zwart. - Ge kent uzelf te goed. -
Dan kijkt ge even rond en hoopt inspiratie te lezen in de rand van het het behang. Of in de muziek of golven warme lucht die de gaskachel uitswpuwt.
Ik zal u zeggen wat: Inspiratie zit in uw kop, maar bij u zit ze in uw gat. Ge moet ze naar buiten persen bij momenten. Literair- geconstipeerd.
Verliest uzelf niet!
Ik lees: “ontkenning der Lusten”.
Ik schrijf:
Muren gluren wantrouwend naar mij
ik dacht dat ik je verachtte
dat vlammen weldra
mijn hart zouden verteren
sta mij bij
in leugens zal ik je versmachten
en zal ook ik het zwarte gras proeven
En ge moet niet denken dat ge dit nog eens gaat herwerken. Ah neen, zo gaat dat niet. Ge zult deze ruwe gedachten de wijde wereld insturen. En denk maar niet da ge het u aan gaat trekken. Ze kunnen uw voeten kussen met hun commentaar. En gij zult vlug genoeg staan kloppen op uw kin als ge denkt dat… Awel ja, gewoon als ge denkt.
