°°° Solarclips & Lunatics °°°

Ge had hem moeten zien. En neen, ge kon er niet naast kijken. Dat hij een groot gewicht op zijn schouders meesleurde. Nen doden hond of zo. En ge wou da beest wel van zijn lijf sleuren en begraven, maar de muil en klauwen van da monster zaten diep ingegraven in zijn broze schouders.
En dagen, weken, maanden konde hem zien rondstrompelen in de mist van zijn eigen wereld. En telkens ge hem aansprak voelde ge die lege ogen van da dood beest meeloeren over zijn schouders. Als ge goed luisterde konde zelfs de vliegen horen zoemen in al da verderf.

En toen kwam de klap.

Op nen dag viel da beest der af. Ontbonden. Ge zoudt denken dat hij weer rechtop zou lopen. Maar, uit zijn evenwicht gebracht, viel hij gestuwd door een onzichtbare hand voorover. En hij bleef daar liggen, in nen rode plas. En gij zag hem daar liggen, in nen rode plas. En wa verder zijnen hond. En daar rond die vliegen.
En dan twijfelt ge nen minuut en loopt ge verder. Want ge moet geen dode dingen…