°°° Solarclips & Lunatics °°°

Dan krijg je van die nachten dat je wil schrijven, maar niet weet wat. En dat het pijn doet omdat je vingertoppen bloeden want je nagels zijn uitgerukt.

En toch, en toch wil je schrijven over de sterren die langzaam hun baan aan de hemel voltrekken en de wolken die hun schaduw werpen in de nacht. Over de stilte die alles overstemd (een stilte die getokkel is, getokkel van een toetsenbord, maar toch stilte). Over de muggen die aan mijn raam dansen. Over die enkele bloemen buiten die, te laat, nog steeds hun blaadjes aan het sluiten zijn. Over de geur van zware vochtige zomer in de lucht.

En over die deur die ik niet open, die jij niet opent, die niemand opent. Over die deur die in films enkel opengaat voor mensen met een mes. Die deur waarachter duisternis schuilt, waarvoor ook duisternis schuilt en ook een lange gang.

Je houdt me hier, maar soms maakt die veiligheid mij bang.

Want ik wil bergen beklimmen, en woestijnen doorkruisen, zeeën zien…Ik wil de wind langs mijn gezicht voelen strijken, wil dat ze mij verhalen verteld. En dat mijn voeten steeds meer aarde kussen. Dat mijn lippen hitte proeven in zout zand. Als ik mijn ogen sluit zie ik dat zonlicht, het barst vanonder mijn oogleden als gesmolten goud.

Ach, morgen… Wanneer ik uitgeslapen ben…