°°° Solarclips & Lunatics °°°

(opmerking: volgorde van dit verhaal is: één, twee, drie, nul)

Zo is het leven, en zo is de dood; als het schaduwspel op de grond wanneer je over straat fietst. Voordat de ene schaduw voor je vervaagt, haalt de andere achter je alweer in. Het heeft geen zin sneller of trager te fietsen. Je kan je schaduwen niet afschudden of achterlaten, tot wanneer je de donkere oprit van je thuis oprijd en ze deel worden van het geheel en ook jij slechts een schim lijkt.

Je kiest niet voor het leven, en uiteindelijk kies je ook nooit, onder welke omstandigheden dan ook, voor de dood.
Je bent er gewoon. Je bent gewoon. Je bent.

En dit nu is het einde en het begin.
Het is niet “nu” want het valt buiten enig tijdsbegrip.
Het is niet “dit” want je kan het niet vatten.

Het is rust. Het is thuiskomen en thuis zijn. Het is opgaan in het geheel. Het is licht, het is donker. Het is geborgenheid. Het is zweven in het onmetelijke niets en alles.
Het voelt alsof ik vloeibaar ben. Alsof ik, in plaats van alles te voelen en waar te nemen, alles ben. Alsof ik doordring in het raadsel van het bestaan. Ik drijf op stille wateren.
Er zijn geen antwoorden op de grote vragen nodig. Ik weet zonder het ooit geleerd te hebben.
Het is dit besef, het is deze dimensie, het is dit volledig zijn…
Ik ben mijn eigen wereld.

leven.nevel

dood.dood

begin.nigeb

einde.ednie

SLUIT DE WERELD.EDNEGLOV ED NEPO

Dit is het begin en het einde.

Straks ben ik herfstlucht.

Jaren verstreken zoals dag en nacht. Ik leefde met ogen zo groot.
Gras, groen. Grond, grauw.
En wie had dit alles toch bedacht?
Smaken proeven. Eerste sneeuw. En morgen,
morgen zou ik vliegen tussen zonnestralen.
Rust
voor de storm.

Morgen kwam snel, erg snel.
Maar overmorgen sneller.

Al zeven jaar lang is het overmorgen. Al zeven jaar lang van het dubbele plus vier. Of al zeven jaar langer dan dat dubbele min drie. Drie is een mooi getal.
Al zeven jaar lang wacht ik op een onbereikbare toekomst die mijn thuiskomst zou betekenen. Nu leef ik te snel en leef ik te traag. Morgen was alles beter.
Ik vind geen spreekbuis meer. Ik vind. Ik vind geen publiek. Enkel ik
als prothese voor die versleten uitlaatklep. STAMP mijn hoofd vol veel te veel theorieën. Zal de wereld luisteren? Neen. Onrustig leef ik verder tot de dood mijn geheimen aanhoort.
Ik wacht.
Sterrenstelsels luidden reeds een nieuwe tijd in, maar
helaas,
ik kwam te vroeg.

Gevallen ster, vergane glorie. Dat persoonlijk falen.

Die kwelling
Die marteling
Dat eindeloos beproeven

Dat sterker willen zijn
Dat beter willen zijn
Dat grootser willen zijn
Dat doodser willen zijn
                    maar niet kunnen
                    omdat je sterven moet
                    om dood te gaan
                    omdat je leeft
                    en veel te veel
                    en daardoor juist te
                    weinig

Ik slaap

reeds lang,

en soms is slapen wel een klein beetje sterven.

En soms ook heel veel…

Drie is een mooi getal. En achttien is één plus acht maakt negen. En negen is drie maal drie. En negen van rechts naar links is nog steeds negen.
Dit is goed.
Hier kan ik stoppen.
Hier leef ik verder.

Ruik de winter
die verdorven herfstlucht
Ik ben kapot

Was het toen reeds fout gelopen?
Ik weet het niet.
Vertrouwde ik die eerste dag de wereld al niet meer? Riep ik woordenloos om aandacht, maar troostte niemand me?
Mijn vertrouwde wereldje, mijn knuffelbeer van een warme mama was buiten bereik.
Maar niet voor lang.
De volgende dag keerde ik terug. De comeback naar mijn eigen stek. Mama, papa, ik kom eraan! Gedaan met de ballingschap, gedaan met de roes van verlaten, verloren, bevroren. Ik zweef!!!
Maar      wat      als      dit      niet      de      enige      keer      zou      zijn ?
…
Twijfels…

TWIJFELS!! in mijn veel te kleine hoofdje.
Kloppende klachten uit nachten van groei. Die mokerhamer van vraagtekens tegen mijn veel te vroege, zachte hersenpan.

KLOP    KLOP    KLOP-KLOP    klop-klop    klop-klop

Familie op bezoek. Vreemde stemmen. Bewonderende en vertederde geluidjes. Gepak en geplak, gebabbel en gebrabbel.Aanschouw het nieuwe wonder. Een nieuw wonder voor een nieuwe wereld. Een nieuwe wereld van nieuwe wonders!
Niets bijzonders.
Ik nam alles waar door troebele, ongeoefende ogen, wachtte af.
Wat werd van mij verwacht?
Ik zou wel leren.

Zie het herfstlicht
wit van winterdromen
Ik ben terug

Het begon als een normaal verhaal. Zoals elk wezen, elk leven begint.
Ik werd geboren.
Keizersnede. Alsof het een luxe was.
Misschien is dat ook wel zo. Geen uren afwachten, niet samengeperst of leeggelopen, niet als een vis in een te kleine bokaal een weg naar buiten zoeken.
Maar bruusk.
Van donker naar licht tussen opengereten vlees, verfrommeld.
Toen begon de wereld.
Het scheppingsverhaal op kleine schaal, want weet je, alles herhaalt zich. Van donker naar licht gaan, bijvoorbeeld. Van donker naar licht en omgekeerd. En binnen mijn universum werd ik wellicht al vaak geboren, want wie vaak sterft, ziet ook vaak het levenslicht.
Weggerukt uit de moederschoot dus.
“Proficiat mevrouw, het is een meisje”. Zweet parelend op haar gezicht. En weg was ik, de couveuse in. Niet omdat ik niet gezond was, neen, gewoon, uit gewoonte. Glazen kooi van warmte, maar verder niets.
Had ik geen warme buik nodig, of zachte vertrouwde geluidjes? Had ik geen recht op zekerheid? Was ik getekend door en voor een eenzame wereld?
Mijn handjes graaiden in de lucht.

Streel de herfstlucht
zacht van winterdromen
Ik ben alleen