°°° Solarclips & Lunatics °°°

ik zet een nieuwe regel in
en daar ga jij mee aan de haal

blaast dan bij nacht
mij adem in
en stampt uw laarzen
op de grond
begeeft u naar het front
waar vuur geen angsten kent

in rijen en grachten
zal ik gaan met u
dan zullen we de aarde proeven
en in de groeven
van mijn hart
zal ik verdriet begraven

ik sluip de nacht der nachten in
de muren druipen
lakens geuren van zwart vertier
mijn hart omvat gefluister
ik geef niets om de straatstenen
de lachen als ik struikel

het water kabbelt lusteloos
doch vlamt van vuur
een brug verhult de schaduw
en als ik val
dan stort ik
in eenzelfde tranendal

geen weg is mij ooit voorgegaan
ik vrees mijn toekomst niet
maar wat van mij geworden zal
als ik mijn schoon verdriet verkies

het is geen
slaap-nacht
slaap-zacht
in gedachten
en langzaam 
wachten tot de
dag toestroomt

uit mijn ogen barsten dromen
die stiekem in gedachten komen

ik kan wel maar ik wil het niet

de dag
draagt nacht
in zich vandaag
de lucht
weegt zwaar
op mijn schouders
zelfs de wind
overstemt
het geluid
van mijn hartslag

ik ben enkel
ik in mezelf
vandaag ben ik
de wereld
die mij
bedreigt

circulatie
ik zoek mezelf
in eeuwige ruimten
en vind enkel jou

ik leef nog amper
de tijd haalt me in

je druipt van mijn muren
ik zie je ogen in de ruiten
je lippen in mijn kussen
hoor je stem in mijn hartslag

sloop mijn woonplaats
en sloop jezelf

zoete herinneringen
baren koude nachten
een waas van straatlicht
om me heen
een ijle luchtstroom
een aanraking waarin ik
jou aanwezig waan

ik drink verlangen
uit gebarsten glazen
adem jouw adem
met blauwgrijze rook

wat ben je meer nog
dan een vreemde
en de muren om me heen?

blad - boom

leven in een droom

ik  v
  
          a

                l

herfst in mijn

hOOfd

vanavond legt de lucht haar duisternis
te rusten tegen de aarde
ergens ver weg
moet het nog
dag zijn
(het hemelgewelf is gelaagd vandaag)

voordat jij en
voor de wolken als een
waterval op de straat neerstorten
baan ik mij een weg door de stilte op de straat
voor de storm, en er na ook, er woedde onweer in mezelf
(ik ben een donderhoofd)

ik   merk  de   onrust  in  mijn  lijf
uitgestoten wezen van  schaduw
ik  voel  het  in   mijn  beenderen
dat   de    nacht   mij   niet    mag
en     de      dag      mij     uitlacht
mijn    gedachten    hebben    mij
nu      reeds       binnenstebuiten
gevreten,    en    toch    ze     zijn
het  enige   wat  ik  kennen   kan

jouw liefde is als
transparantie
er wel of niet
ik voel niet wat jij ziet

ik durf mijn vingers
- en mijn handen
en mijn armen -
niet naar je uit te strekken
want ik ben bang dat ik
lucht
-in plaats van
licht -
grijp

en dat die
transparante diamant
slechts illiusie
blijkt